By:
On:
In: Elektronica, Modeltreinbaan
With: 0 Comments

Na het gepruts op mijn treinbaantje 1.0 (om het zo maar te noemen) en de aanschaf van een compleet geautomatiseerd baantje N-spoor en besturing met Central Station 2 (CS2) en Rocrail is het tijd voor een nieuwe serie artikelen: kortweg “Modelbaan”. Een voordeel van de aanschaf van een reeds opgebouwde treinbaan is dat je een aantal stappen kunt (moet eigenlijk) overslaan en er direct mee aan de slag kunt. Een nadeel is dat je niet precies weet hoe een en ander in elkaar steekt, hoe het is opgebouwd (welke draadjes van welke kleur, van waar naar waar gaan) en waarom het doet wat het doet!Read More →

By:
On:
In: Arduino, Elektronica, Modeltreinbaan
With: 0 Comments

Het is er dan toch van gekomen! Ik heb een heuse treinbaan aangeschaft. Helemaal kant-en-klaar. 🙂 In het laatste deel (deel 29) van het N-spoor project bleek dat het versturen van commando’s naar het locje via WiFi lukte, maar dat er nog een (flink) aantal hindernissen te overwinnen waren om het tot een betrouwbaar systeem te maken. Daarmee was de lust om er mee verder te gaan een beetje af. Heel toevallig zag ik een tijdje geleden op het forum van BeneluxSpoor.net ene Peter die een compleet digitaal N-spoor proefbaantje aanbood. En dat modelspoorbaantje heb ik dus aangeschaft. Korte beschrijving van het modelspoorbaantje. Het systeemRead More →

By:
On:
In: 3D printen, Elektronica, Modeltreinbaan
With: 0 Comments

Het werkt! Het schema van het vorige deel, zoals eerder, zwevend opgebouwd. Wanneer ik het locje op de rails zet, moet ik even een tijdje wachten om te zorgen dat de supercap opgeladen is. Hij moet zogezegd “op stoom komen”. De besturing vanaf de browser op de computer lukt! Alleen niet voor lang! Hierboven zie je het resultaat van het soldeerwerk, nu met wat dunnere draadjes, die jammer genoeg wel wat breekbaar blijken. Die draadjes zijn lekker stug, dus zijn goed buigbaar waarna ze min of meer in die stand blijven staan. Ze zijn echter zo stug dat de koppeling tussen locje en wagonnetje (waarRead More →

By:
On:
In: Elektronica, Modeltreinbaan
With: 0 Comments

Oké. In mijn vorige artikeltje heb ik een uitstapje gemaakt naar het inzetten van een supercap om spanningsdips richting de ESP-module op te vangen. Hierboven nog een keer het schema hoe de supercap in het geheel ingezet zou moeten/kunnen worden. Nog even terug: waarom was die spanningsdip ook alweer een probleem? Nou, wanneer de ESP-module start (wanneer de spanning erop gezet wordt) wordt de webserver die erop draait (zie de code hieronder) ook gestart. Wanneer de spanning tijdens een dip wegvalt en weer terugkomt wordt de ESP feitelijk gereset en wordt de webserver dus gestopt en weer opgestart. Dat kost tijd, maar belangrijker: de ESPRead More →

By:
On:
In: Algemeen, Elektronica
With: 0 Comments

Om de voedingsdips in de stroomvoorziening van mijn treintjes op te vangen dacht ik gebruik te kunnen maken van super condensatoren, oftewel supercaps. Een condensator is een elektrisch component dat in bijna alle elektronische schakelingen gebruikt wordt. Het component kan een hoeveelheid energie opslaan (het lijkt hierdoor wat op een batterij), de capaciteit wordt uitgedrukt in Farad. Normale condensatoren hebben een capaciteit van enkele pico- tot microfarads. Een supercap kan wel 500 Farad opslaat. Hier een uitgebreid verhaal. 1000 pF = 1 nF1000 nF = 1 µF1000 µF = 1 mF1000 mF = 1F Een supercap van 1 farad komt dus overeen met 1.000.000.000.000 pF!Read More →