Het werkt! Het schema van het vorige deel, zoals eerder, zwevend opgebouwd. Wanneer ik het locje op de rails zet, moet ik even een tijdje wachten om te zorgen dat de supercap opgeladen is. Hij moet zogezegd “op stoom komen”. De besturing vanaf de browser op de computer lukt! Alleen niet voor lang!
Hierboven zie je het resultaat van het soldeerwerk, nu met wat dunnere draadjes, die jammer genoeg wel wat breekbaar blijken. Die draadjes zijn lekker stug, dus zijn goed buigbaar waarna ze min of meer in die stand blijven staan. Ze zijn echter zo stug dat de koppeling tussen locje en wagonnetje (waar alle elektronica in meegenomen wordt) snel loskomt. Het proefbaantje is een ovaal, dus een en al bocht en juist in de bocht raakt de koppeling los. Het locje is daarnaast erg licht en het gewicht van de elektronica, die er dus achteraan hobbelt, trekt al snel de voorkant van het locje ophoog, waardoor er dus geen/minder contact is met de rails en de zaak ontspoort. De elektronica moet dus eigenlijk in (maar daar is natuurlijk geen plaats voor), of bovenop de loc geplaats worden.
Dus een 3D-ontwerpje voor een bagagerek gemaakt en geprint. Hierin kan ik hopelijk de elektronica opfrommelen en daarmee het gewicht ervan boven het locje plaatsen.
Het werkt! Nou ja … even dan! Vieze wieltjes, stoffige rails en bedrading voor de stroomvoorziening niet naar alle railsegmenten, het werkt allemaal tegen! Er valt dus nog wel wat te winnen. Er valt dus nog wat te doen ook!