Gisteravond (10 april) een eerste fotosessie gehad met mijn in elkaar geknutselde Astrograaf.
Prachtig mooie heldere hemel, dus een uitstekend moment voor een eerste test. Wel was er een bijna volle maan, maar die stond in het zuid – zuidoosten. Overdag was het heerlijk zonnig en lekker warm geweest, om kwart voor tien ’s avonds was het flink afgekoeld. De camera had ik al eerder op een statief buitengezet om te acclimatiseren en gericht op het noordwesten. Vanwege de kou netjes ingepakt in een sjaal tegen condensvorming.
Op de Nikon D5600 heb ik een 35mm/f1,8 lens gebruikt. Stand M (manual), autofocus uit, scherpgesteld op oneindig (niet helemaal goed dus), diafragma 1,8, sluitertijd: Bulb, ISO 400. Onderaan deze pagina een verdere uitwerking (in ontwikkeling) van allerlei instellingen die, voor het beste resultaat, nog aangepast zouden kunnen worden.
Om 21:47 de Astrograaf gestart met de volgende instellingen: 100 foto’s met elk een belichtingstijd van 20 seconde met een pauze van 2 seconden tussen elke foto. Duur van deze sessie: (100 x 20s) + (99x 2s) = 2.198 seconde is 2.198s/60 = 36,6 minuten.
Elke opname zorgt, door het op en neer bewegen van de spiegel, voor trillingen; de D5600 is een spiegelreflexcamera. Daarom moet de camera telkens even tot rust komen; de pauzetijd. Deze pauzetijd heb ik standaard op 2 seconden gesteld, maar het kan best zijn dat dit te kort is.
Hierboven een overzichtje van sessietijden in minuten, bij verschillende belichtingstijden, bij verschillend aantal te nemen foto’s, bij een pauzetijd van 2 seconden.
Bovenstaande onbewerkte, eerste en laatste foto van de reeks tonen een vaag beeld van de sterrenhemel. Wat opvalt is dat de sterren op bolletjes lijken i.p.v. puntjes: dit komt omdat ik niet goed had scherp gesteld. Op de eerste foto is er nog duidelijk de blauwe lucht te zien (het was al wel donker). De 20 seconden belichting zorgt voor flink overbelichte foto’s.
Wanneer je op beide foto’s de positie van de sterren bekijkt zie je hoeveel ze zijn “verplaatst” in de 36,6 minuten dat de sessie heeft geduurd. Verplaatst staat tussen aanhalingstekens, omdat het niet de sterren zijn die bewegen, maar het de aarde is die beweegt!
Op bovenstaande plaatje zijn de posities van een aantal sterren op beide foto’s gemarkeerd.
De 100 foto’s zijn in het programma StarStax en daarna ook in StarTrails bewerkt. Deze programma’s “stacken” (zoals Zerene dat deed voor mijn insecten avontuur) de foto’s op elkaar en laten zodoende de “beweging van de sterren” zien.
Hierboven de snelle resultaten (dus zonder goed te weten wat ik moet doen in de programma’s voor het beste resultaat). De camera stond zoals opgemerkt gericht naar het noordwesten. De Poolster staat niet op de foto, maar staat ergens voorbij de rechterbovenhoek van de foto’s.
Op de eerste foto zie je het eerste gestapelde resultaat met het programma StarStax. Naast de ‘boogjes’ sterrenspoor zie je ook een aantal sporen die min of meer horizontaal door het beeld lopen, veroorzaakt door vliegtuigen die door het beeld vliegen. In totaal waren op 20 foto’s deze vliegbewegingen te zien. Op de tweede foto zijn deze 20 foto’s uit de stapel gehaald. Je ziet dan dus de vliegbewegingen niet meer, maar ook ontbreken de bewegingen van de sterren van die foto’s: dit resulteert in onderbrekingen in de ‘boogjes’.
Op de derde foto hetzelfde resultaat vanuit het programma StarTrails.
Bewerking van foto’s doe ik, als ik het al doe, in het programma Gimp. Voor een enkele foto is dat prima, maar voor het bewerken van een serie foto’s (zoals in dit geval 80) zag ik niet direct een optie. Programma’s als RawTherapee, of darktable lijken daarvoor meer geschikt te zijn. Ik had beide programma’s al eens op m’n computer geïnstalleerd, maar nooit gebruikt. Nu dus de laatste versie van RawTherapee (5.11) op de foto’s losgelaten. Zoals de naam al doet vermoeden is het bedoeld om RAW-bestanden te bewerken, maar ook met jpg-bestanden weet het programma raad.
Het enige dat ik aangepast heb is het contrast en de helderheid. Door het hierdoor verbeterde contrast kwamen nog 3 foto’s met vliegtuigsporen bovendrijven! Die er dus ook uitgehaald en daarna de stack (77 foto’s dus) in StarStax gestapeld met bovenstaand resultaat.
Al met al leuke resultaten (vind ik). Nu moet ik maar eens flink in de handleidingen van genoemde programma’s duiken en moet ik me meer verdiepen in de instellingen van de camera.