Na ca. 10 jaar gebruik gemaakt te hebben van mijn Prusa i3 MK2 (als zelfbouw kit in december 2016 gekocht) werd het wel eens tijd voor iets nieuws. Niet omdat de printer het niet goed meer deed; het apparaat werkt al jaren zeer betrouwbaar, zelfs de verhuizing een half jaar geleden heeft geen invloed gehad op de werking. Toch waren er een aantal zaken die mij ertoe hebben gebracht over een nieuwe printer na te denken en die me tot aanschaf hebben gebracht. Om maar wat te noemen, de wens voor een hogere printsnelheid, een grotere nauwkeurigheid (mogelijk) en de mogelijkheid om meerdere soorten en/of kleuren filament snel na elkaar te kunnen inzetten.
Het printbed waar het printwerk op terecht komt, was al snel na aanschaf lelijk beschadigd; de eerste keer dat de printer aanging boorde de printkop zich precies in het midden van het printbed, met een enorme put als gevolg (zie de rode cirkel in de foto hierboven). Sinds het begin heb ik hiermee dus rekening moeten houden bij het positioneren op het printbed van de te printen objecten.
Daarnaast, in tegenstelling tot veel anderen heb ik nooit problemen gehad met de hechting van het plastic op het printbed. Sterker nog, ik moest vaak behoorlijk veel moeite doen om het het geprinte object er zonder beschadigingen, in zijn geheel af te krijgen. De printer heeft namelijk geen afneembaar printsheet. Dus heb ik daarvoor een zeer dun, maar op de hoeken daardoor zeer scherp, plamuurmes gebruikt. Met alle gevolgen van dien (zie rode pijlen op de foto hierboven). Dit resulteerde in krasjes in het printwerk. Voor het maken van behuizingen voor mijn elektronicaprojectjes voldeden de 3D-printjes prima, maar voor zaken meer in het zicht was het wel een beperking.
Vanwege de snelheid, of moet ik zeggen de beperkte snelheid, liet ik groter printwerk vaker om die reden liggen: te lange printtijden. Hoewel de printer erg betrouwbaar was (en is) wilde ik wel altijd in de buurt zijn tijdens het printen. Langere printttijden belemmerde mij dus.
Over de nauwkeurigheid was ik eigenlijk altijd wel tevreden.
Maar goed, al met al, werd het dus tijd voor de Prusa MK4S. Om ook, de meer temperatuurgevoelige filamenten (zoals ABS) te kunnen gebruiken met een enclosure (behuizing) bedacht. En om met meerdere kleuren en/of soorten plastic te kunnen werken ook de MMU3 (een filamentselector) er bij besteld.
Zoals hierboven al gezegd had ik de printer in 2016 als een zelfbouwkit besteld (dat was een stuk goedkoper dan de geassembleerde versie). Nu had ik bedacht dat niet weer te doen, want het opbouwen was wel goed gelukt, maar had me ca. 3 dagen gekost. Ook vroeg ik me tijdens de opbouw telkens af of ik wel een goed eindresultaat zou bereiken. Achteraf viel dat gelukkig mee.
Dus een geassembleerde printer met toevoegingen besteld. Na negen dagen werden de eerste van drie dozen afgeleverd: de enclosure als bouwpakket en een aantal onderdelen voor de MMU3-uitbreiding! Dat was wel een beetje een verrassing! Na nog twee dagen werd de printer zelf afgeleverd. Dus toch nog zelf sleutelen: drie dagen dus!
Hieronder een impressie van de bouw.
De dozen bevatte veel doosjes met daarin geprinte onderdelen, gereedschap, e.d. en een hoop kleine zakjes met schroefjes en moertjes in allerlei maten en uitvoeringen, magneetjes, enzovoorts. De hele kamer lag er vol mee.
De Buffer is daadwerkelijk een buffer voor het filament dat vanaf de printrol door PTFE- (polytetrafluorethyleen, oftewel Teflon) buisjes, via de buffer, naar de MMU3 en daarna naar de extruder geleid wordt. Aangezien er vijf rollen filament tegelijk aan de printer aangesloten kunnen worden is alles dus in vijfvoud uitgevoerd: de filamentspoelen, de PTFE-buisjes naar de buffercartridges en vanaf de buffercartridges weer vijf buisjes naar de Selector (de MMU3).
Het eerste printje was een spatel om printwerk los te maken van het printbed. Waarschijnlijk niet echt nodig, want er zit een afneembaar printsheet, dat met sterke magneten op zijn plaats gehouden wordt, op het printbed. Daar dit af te nemen en wat te vervormen (torderen) komt het printwerk namelijk ook los. Maar het was een test en het resultaat mocht er wezen!
Een van de dingen die tijdens de opbouw niet klopte! De voeding zit standaard aan het frame van de printerframe vastgemaakt. In de enclosure komt ie echter aan een van de ribben/zijspijlen te zitten. De voeding moet dus losgemaakt worden. Daarvoor moeten ook de kabeltje tussen voeding en de elektronica van de printer vrijgemaakt worden. Hierboven zie je dat die bekabeling achter de grijze lintkabel naar het bedieningspaneel van de printer zit: ze kuisen elkaar dus. Daarom moest de bekabeling naar de voeding losgemaakt worden, onder de lintkabel gehaald worden en vervolgens weer aan de voeding aangesloten worden. Geen probleem, maar toch verkeerd afgemonteerd door Prusa.
Na de voorbereidingen aan de printer was de opbouw van de behuizing aan de beurt. Prachtig afgewerkte onderdelen, die perfect op elkaar aansloten. Met zeer uitvoerige en heldere uitleg in de bouwbeschrijving.
Na opbouw van de behuizing kon de printer erin gehesen worden.
Na drie dagen staat ie er dan; volledig opgebouwd.
Op zich zijn de opbouwhandleidingen van Prusa zeer uitgebreid: elke schroef die je moet monteren staat keurig op een plaatje met de uit te voeren handelingen ernaast. Alleen … ze zijn per onderdeel opgebouwd. Dus er is een keurige handleiding om de behuizing in elkaar te zetten, maar die gaat ervanuit dat je al een werkende printer hebt. Hetzelfde geldt voor de bouwhandleiding voor de MMU3. Voor je het weet heb je iets in elkaar gezet wat je een tiental stappen later weer uit elkaar moet halen. Zoals die spoelhouders; die zijn alleen nodig wanneer je geen behuizing hebt. Ik kwam daar dus te laat achter, Gelukkig hoefde ze niet uit elkaar, maar ik heb er verder niets aan: de spoelen hangen aan spoeldragers aan de buitenkant van de enclosure. Het betekende tijdens de opbouw dat je telkens heen en weer tussen de bouwbeschrijvingen moet schakelen en daarin heen en weer moet ‘bladeren’.
Wat de precise volgorde is, is absoluut niet duidelijk. Het had handig geweest als de handleidingen beter op de verschillende opties zouden zijn opgebouwd. Lastig natuurlijk, omdat er zoveel verschillende mogelijkheden zijn, maar toch een werkje voor Prusa om een en ander te verbeteren m.i.
Uiteindelijk is het allemaal wel goed gelukt. Na een firmware update van zowel printer als MMU kon de opbouw getest worden op werking. Hieronder het resultaat Benchy; de 3D-variant van het “Hello world”-testje voor programmeren.
De printer werkt prachtig. Snel en vrijwel geruisloos. Waar de hele tafel eerder behoorlijk schudde vanwege de bruuske bewegingen tijdens het printen, lijkt de (zware) behuizing e.e.a. aardig te dempen.
Gisteravond mijn eerste reparatie uit moeten voeren! Het laden van het filament in de MMU liep niet meer. De MMU was wel aan, maar reageerde helemaal niet meer. Uiteindelijk bleek er een stukje filament in de FINDA te zitten. De FINDA (Filament introduction sensor) detecteert het inbrengen van filament in de MMU. Het is een sensor die een metalen kogeltje detecteert die door ingebracht filament omhoog geduwd wordt (zie hieronder).
Na uithalen van de sensor vond ik dus een klein stukje filament; hoe dat daar terecht is gekomen? Teveel gepruts tijdens het filamenten laden vermoed ik. De MMU werkte direct weer, maar nu moet de sensor nog opnieuw afgesteld worden.
Op naar de volgende reparatie! 😉